Eerste week

Vandaag is de eerste week geweest van mijn dochter. Spannend voor haar maar ook zeker voor mij als moeder. Een hele overgang, maar toch wen je er ook snel aan. Had ik maandag de tranen nog in mijn ogen, ben ik nu al een stuk rustiger. Ze heeft plezier en daar gaat het om, dat is toch het belangrijkst. Uiteraard waren we allebei aanwezig om haar weg te brengen en weer op te halen, en dat duurde maar 5 minuten. Toch was het de moeite waard om er vrij voor te nemen.
En dan ga je in de auto naar het werk en overdenk je toch nog de mogelijkheid om voor nog een derde te gaan. Wel of niet? Het is wel fijn dat de kinderen nu groter worden en zijn en dat je er niet meer zo achteraan hoeft te vangen, nou ja, dat blijft denk ik nog wel een tijdje, maar goed, toch.....zo'n kleine baby. Mijn kraamhulp zei ooit: "dat gevoel gaat nooit over" nog een erbij. Ik ben nu 35  en mijn man is 42. Is dat te oud? Doe je het dan niet meer? We hebben alles nog. Wandelwagen, box....het kan nog. Mijn verstand zegt nee, wees blij met twee gezonde kinderen en nu houd je nog genoeg over om er optimaal van te kunnen genieten. Mijn gevoel zegt echter wat anders. Nog eentje....nog eentje....nog een keer genieten van het kleine grut. Het gaat zo snel.

Ik dacht 3 jaar geleden al, dat gevoel gaat vast wel weg maar het duurt langer dan ik dacht.

Slim kind

Gisteren 10 minuten gesprek gehad over mijn zoon van 6. Hij zit nu in het +groepje. Alles leuk en aardig en natuurlijk is het fijn om te weten dat hij slim(mer) is, maar bovenal vind ik het belangrijk dat hij kind kan en mag zijn, hij is nog maar 6! Hij hoeft van mij niet naar de universiteit, hij hoeft van mij niet het beste cijfer van de klas te halen. Ik wil dat hij gelukkig is.
Er zijn ouders die er ontzettend mee bezig zijn om hun kind wel die kant op te stimuleren, maar ik niet. Als hij wil leren lezen dan vind ik het prima, ik zal met hem naar de bieb gaan en boekjes ophalen, maar als hij het niet meer wil dwing ik het hem niet op. Laat hem gelukkig zijn. 

Er stond een artikel in de krant (tubantia) "Het slimste kind van de klas" en mijn vader wees er op. Ja, ik zie overeenkomsten. Hij vindt dino's leuk en is zeker geinteresseerd in het heelal en universum. Ja hij denkt meer na over het hoe, wat, waarom etc... en heeft heel veel vragen. Welk kind van 6 wil graag weten wat een geluidsbarriere is? Nou, die van mij dus.
Hij wil niet dat wij ouder worden, want als je ouder wordt ga je dood, dan raakt hij helemaal van slag en ben ik een half uur bezig om het uit zijn hoofd te krijgen. 

Hoe dan ook, in het gesprek dus te horen gekregen dat hij soms niet lekker in zijn vel blijkt te zitten en dat hij niet gemotiveerd genoeg is om te laten zien dat hij ook in het +groepje hoort, maar ze zijn er wel van overtuigd dat hij "slimmer" is. Wat moet ik daar dan mee? Moet ik hem wel gaan pushen? Of voelt hij dat er wat aan de hand is omdat hij in een ander groepje zit? Ik kreeg de tranen in mijn ogen want het laatste wat ik wil is dat hij ongelukkig is, dat hij zich niet lekker voelt op school. Ik weet hoe dat is, ik weet hoe het voelt om op het verkeerde niveau te zitten.

Hij mag wel eens achter de computer op school, maar dan laten ze hem programma's doen van groep 2 en ik denk dat o.a. daar het probleem ligt. Hier thuis is hij handig met de Tablet, telefoon en laptop, weet precies hoe het moet en anders vraagt hij het en hoe ik het hem maar 1x uit te leggen. Hij wil geen a b c vragen, hij hoeft niet meer tot 100 te tellen, dat weet hij wel en daarom houdt hij zich stil. Hij weet wel dat er uit wolken regen komt, hij wil alleen weten hoe dat tot stand komt.....hoe zit de natuur in elkaar.

Tekenen kan hij, vind ik, ook heel goed. Super gedetailleerd een vrachtwagen tekenen, met logo en zelfs de tank die onder aan de wagen hangt wordt niet vergeten. Het nummerplaatje voor de ramen (vaak met namen van kinderen) wordt ook getekend. Dat schijnt ook een teken te zijn van meer inzicht en inleving. Maar wat kan ik daar zelf dan mee? Ik heb hier in huis geen vergelijkingsmateriaal, ik ben geen juf....ik ben geen psycholoog. Ik ben gewoon een moeder die haar kind graag blij, optimistisch en vooral met plezier naar de volwassenheid probeert te brengen. 

Dat moet ik de leraren dus duidelijk zien te maken. Misschien toch een extra gesprek aanvragen. Ik voel me op dit moment trots dat hij "slimmer" is maar ook bang en verdrietig. Hij is soms zo ontzettend gevoelig, zo bezig met anderen. 

Gisteren wel met hem gepraat en gezegd dat hij altijd moet aangeven als hij iets niet wil doen omdat het misschien te makkelijk is, omdat het geen uitdaging is. Geef het aan en zeg dat je die puzzel van 40 stukjes wel kan, dat je er een van 100 wilt proberen. Ik hoop dat dat al iets helpt. Misschien moet ik er meer bovenop zitten, maar dan niet bij het kind, maar bij de school. Misschien moet ik meer vragen wat ze hem laten doen en niet teveel vertrouwen op het idee dat juist de school het beste weet wat voor het kind zelf goed is.

Ik zou zeggen, ieder zijn vak, wie ben ik om te vertellen wat voor een educatie hij nodig heeft, wie ben ik om te zeggen dat de leraren de plank misslaan... maar blijkbaar moet dat wel. En ik wilde juist niet zo'n ouder worden die altijd overal tegenin gaat en het niet met de leraren eens is. Je moet toch kunnen vertrouwen op het inzicht, ervaring van de deskundigen?

Laten we het er maar op houden dat je als ouder geacht wordt de deskundigheid van alles wat je nog tegenkomt in de opvoeding zelf moet beheersen. 

Naar school

Gisteren informatie avond gehad over de inloopgroep. De juf is volgens mij wel oké. Er zaten veel "eerste" ouders en dat deed me denken aan toen Rik voor het eerst naar school ging. Nieuw en spannend, een nieuwe stap. Voor mij echter is het nu meer een afsluiting en niet nieuw meer. Ik voelde me al min of meer een "ervaren" moeder. Het feit dat je kind zindelijk moest zijn werd door een ouder verontwaardigd ontvangen. "Ja...maar ze wil het niet". Met moeite kon ik me inhouden, maar ik heb niets gezegd. Ook de vraag wie de kinderen de kont dan gaan afvegen als ze moesten poepen. "Dat moeten ze zelf doen, want ik kan geen 9 kinderen alleen in de klas laten". Aldus de juf. "Ja, maar dan hebben ze de kont toch nog vies?" Aldus een moeder. Toen kon ik me niet stil houden. "Dat wordt dus wat vaker wassen thuis of alvast beginnen met oefenen...het is niet anders". De simpele dingen als dat het fruit alvast gesneden moest zijn....Lijkt me min of meer logisch dat de juf dat niet doet voor alle kinderen in de klas. Ze staan er alleen voor in de klas, het is geen opvang, het is school. Op dat soort momenten voel je je dus ervaren. Wat mij dan weer deed beseffen dat ik dus nu bijna een ouder ben van "geen echte kleintjes meer". Gelukkig heb ik nog een schoonzus die "nog" meer ervaring heeft, dus daar kan ik nog altijd mijn vragen kwijt en dat laat mij dan weer een beetje in de waan dat ik ook nog een nieuwbakken ietwat onervaren mama ben.

Noor gaat straks de ochtenden naar school en vrijdag's is ze vrij. Ze moeten het in eerste instantie "Leuk" vinden. Dat ze er klaar voor is ben ik wel van overtuigd, maar het zal wel even wennen zijn bij toch andere kinderen in de klas. Ik heb geen idee hoe de eerste dag gaat verlopen. Ik heb in ieder geval vrij genomen om haar weg te brengen en op te halen. Verwachting is dat ze vol enthousiasme heen gaat maar bij het zien van de klas misschien toch wat terughoudend zal zijn. Ik denk niet dat ze me een dikke knuffel gaat geven, maar aan de andere kant.....ik dacht ook dat ze moord en brand zou gillen bij de inenting maar geen traan gelaten. Betreffende het communicatieve gedeelte van Noor, dat komt wel goed.

Nog 2 weken, het aftellen gaat verder en ik ga nu even een potje zitten zielig te zijn, maar wel met een bak koffie.

Van werk naar werk maar wel 24 uur!

Toen ik vorig jaar te horen kreeg dat mijn huidige baan ten einde zou komen door verhuizing naar Polen, had ik niet kunnen verwachten toch van werk naar werk te gaan. Ik was dan ook angstig dat ik minstens 32 uur zou moeten gaan werken om uberhaupt nog werk te kunnen vinden. Welk bedrijf zit er nu nog op parttimers te wachten? Geluk: dat is het en niets anders, want ik ben echt niet de enigste goede kracht die er te vinden is

Hoewel ik nu inmiddels 24 uur werk ipv 20 valt het me niet eens zo tegen. Een vriendin van mij zei al, "wat doe je anders als je de hele dag thuis bent, voordat je een keer aan de gang bent". En ze heeft gelijk. Doordat ik nu 2 dagen 8 uur werk, lees 9 uur weg van huis, en de andere 2 maar een halve dag, kan ik in die halve dagen toch nog heel wat werk thuis verzetten. Je bent al op dreef dus als je thuis komt ga je gewoon door.

Nu moet ik wel zeggen dat ik nog een half uur a drie kwartier erbij smokkel alvorens ik de jongste van de gastouder oppik, maar dan ben ik ook direct klaar met de boodschappen waardoor ik op mijn vrije dag nog even een paar leuke dingen kan doen voordat ook de jongste naar school gaat. Ik haal haar op en we pakken samen de boodschappen uit de auto gevolgd met een lekker snoepje natuurlijk.  

Bijkomend voordeel is nu ook dat we iets meer inkomen hebben, en dat is natuurlijk ook niet slecht. Je merkt gewoon dat je je twee kinderen alles wel wilt geven maar dat je soms toch net iets meer moet intomen. Het materiele is trouwens helemaal niet zo belangrijk, het gaat meer om hoe vaak je thuis bent en wat je met ze doet, dat onthouden ze meer dan dat ze weer eens een doosje lego hebben gekregen. Knuffels en praten met elkaar, dat maakt veel meer indruk is mijn ervaring.


Die extra uurtjes is dus helemaal niet erg en gaan we dus proberen op zij te zetten om ook dit jaar weer leuke uitstapjes te organiseren voor het gezin.